An...

Yaşamak adı altında ertelediğimiz; şartlarla, kurallarla, bize kodlananlarla başladığımız ve sürdürdüğümüz, kendimiz olma imkânı bulamadığımız bir hayat yaşanmış sayılır mı? Ne geçmiş ne de gelecek… Hayatta var olman, bunların ötesinde, yalnızca bu anda saklı. Geçmiş yok, gelecek yok; an var. Kendimize yaşamak için şartlar koşarken, andan ibaret olan hayatı ne yazık ki ıskalıyoruz.

Bu yaklaşımı oğlumda görmek ise benim için en büyük üzüntü oldu. “Bu olursa bunu yaparım, şu olursa şunu yaşarım” diye anlatırken, aslında istediklerinin o anda yapılabileceklerden ibaret olduğunun; hayatı yaşamak yerine ertelediğinin farkında değildi. İstemeden de olsa ona bunu kodlamıştık. Telaşla anlattım, kifayetsiz kalan kelimelerimle…

“Hayat şu an, oğlum. Hayat şu an.”